Monday, March 25, 2013

ಜೀವವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಮುಂಬೈಗೆ ವಲಸೆ ಬರುತ್ತಿರುವ ಹಳ್ಳಿಗರು;ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಬರದ ಭೀಕರ ಛಾಯೆ



 ಮಾರ್ಚ್ -25-2013

ಮುಂಬೈ: ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ದಶಕಗಳಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ಬರದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟಿರುವ ಹಳ್ಳಿಗರು ಜೀವವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಉದ್ಯೋಗವನ್ನರಸುತ್ತಾ ಮುಂಬೈಯತ್ತ ಸಾಲುಗಟ್ಟಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ತೀವ್ರ ನೀರಿನ ಬರದಿಂದ ತತ್ತರಿಸುತ್ತಿರುವ ರಾಜ್ಯದ ಒಳಭಾಗದ ನೂರಾರು ಯುವಕರು ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಾಣ ಸ್ಥಳಗಳು ಮತ್ತು ವಸಾಯಿ-ವಿರಾರ್ ಮತ್ತು ಮೀರಾ-ಬಾಯಿಂದರ್‌ನ ರೈಲ್ವೇ ನಿಲ್ದಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
 ತಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ರೈತರಾಗಿದ್ದವರು. ಸರಕಾರ ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ತಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ನೀರು ಪೂರೈಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಯಾವುದೇ ಹಣಕಾಸು ನೆರವು ತಮ್ಮನ್ನು ತಲುಪಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಸರಕಾರ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಪೂರೈಸುತ್ತಿರುವ ನೀರಿಗಿಂತ ಮುಂಬೈಯ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಶೌಚಾಲಯಗಳ ನೀರು ಎಷ್ಟೋ ಪಾಲು ಉತ್ತಮವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಜಲ್ನಾ ಜಿಲ್ಲೆಯ ೆವ್‌ಸಾಯಿ ಗ್ರಾಮದ ಭಗವಾನ್ ಬಡೆ (25) ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
 
‘‘ಕಳೆದ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ಮತ್ತು ಮೇವು ಇಲ್ಲದೆ ನಮ್ಮ ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಸತ್ತಿವೆ. ಈ ವರ್ಷ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿಕೋಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಈಗ ನಾವು ಬದುಕುವುದೇ ದುಸ್ತರವಾಗಿದೆ’’ ಎಂದು ಅವರು ಹತಾಶೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದರು.
‘‘ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಬರಪೀಡಿತ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ಜನರು ಸಾಮೂಹಿಕವಾಗಿ ನಗರಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಬರುತ್ತಾರೆ’’ ಎಂಬ ಭೀತಿಯನ್ನು ಅವರು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು.
ರಾಜ್ಯದ 3,900 ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಬರಪೀಡಿತ ಎಂಬುದಾಗಿ ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ನಾಶಿಕ್, ಸೋಲಾಪುರ ಹಾಗೂ ಮರಾಠವಾಡ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮ ವಿದರ್ಭಗಳ ಜಿಲ್ಲೆಗಳು ಭೀಕರ ಬರದ ದವಡೆಗೆ ಸಿಲುಕಿದ ಜಿಲ್ಲೆಗಳು. ಈ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ವರ್ಷ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ 10 ಶೇ.ಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ ಮಳೆಯಾಗಿದೆ.
‘‘ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ 12 ಎಕರೆ ಜಮೀನಿದೆ. ನನ್ನ ಹೊಲಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ನಾನು ಜನರನ್ನು ಸಂಬಳಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ, ಇಂದು ಆ ಹೊಲಗಳು 12 ರೂ.ಯ ಫಸಲನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ’’ ಎಂದು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವಲಸಿಗ ಕೃಷ್ಣ ಮುಂಡೆ ಹೇಳಿದರು. ಅವರು ದಿನಗೂಲಿಗೆ ಕಟ್ಟಡಗಳಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಬಳಿಯುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಪ್ರತಿದಿನ ಇತರ ಕಾರ್ಮಿಕರಂತೆ ರೈಲ್ವೇ ನಿಲ್ದಾಣಗಳ ಹೊರಗಡೆ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರರು ಅವರನ್ನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
‘‘ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ನಾನು ಕಾರ್ಮಿಕನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಿದೆ’’ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಒಳ್ಳೆಯ ದಿನದಂದು ಅವರು ದಿನಕ್ಕೆ 150ರಿಂದ 200 ರೂ. ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ತಂದೆ-ತಾಯಿಗಳು ಮತ್ತು ಹೆಂಡತಿಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಸುಧಾರಿಸದಿದ್ದರೆ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ನಗರಕ್ಕೆ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭೀತಿಯನ್ನು ಅವರು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ತೊರೆಯಲು ತಂದೆ-ತಾಯಿಗಳು ಒಪ್ಪುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಕೃಪೆ:ವಾ.ಭಾರತಿ 

No comments:

Post a Comment